Februari 2024
Vlak nadat ik het nieuws had gekregen dat Lucas was overleden bleek ik zwanger en dit eindigde twee dagen later in de meest pijnlijke horror-miskraam die ik ooit gehad heb. Ik heb vreselijk pijn geleden en dagenlang gehuild. Het voelt alsof ik sinds die dag mezelf een beetje kwijt was, want eigenlijk ging niets meer zoals het hoorde. Allerlei trauma's kwamen boven en ik kan oprecht zeggen dat ik de afgelopen twee jaar in non-stop vechtmodus heb gestaan.
Nu ik dit zo schrijf, besef ik ook dat mijn eerste paniekaanval - die ik jarenlang niet gehad had - waarschijnlijk op de dag van het overlijden van Lucas plaatsvond. In elk geval rond zijn sterfdatum, alleen wist ik dat toen nog niet. Ik zat met mijn partner een serie te kijken en kreeg het benauwd, terwijl het nog winter was. Ik ben toen naar de slaapkamer gegaan, en heb daar het raam wagenwijd open gezet. Het ging voor die dag kwam lange tijd zo goed, dat ik kon stoppen met mijn antidepressiva. Achteraf is dat misschien wel iets te snel gegaan, of niet op het juiste moment. De paniekaanvallen waren weer herboren en ik werd er regelmatig door getergd. Even later kreeg ik het nieuws dat Lucas het leven had verlaten...
Een maand later, in maart 2024 bleek ik weer zwanger. Totaal onverwacht deed ik op dag één een test, en de dag daarna bleek het al mis te zijn. Dagenlang heb ik bloed verloren en helse pijnen gehad. Ik heb eerdere miskramen meegemaakt, maar die waren niet zo heftig als deze. Deze dagen waren net alsof ik mezelf in oorlogsgebied bevond: mijn emoties schoten alle kanten op, en er was geen land met mij te bezeilen. Nadien is mijn menstruatie ook niet meer goed op gang gekomen. - Ik vind het lastig om hier over te schrijven, niet omdat ik me schaam maar juist omdat alles zo chaotisch was. Ik was mezelf totaal kwijt en heb er maanden over gedaan om enigszins rust te vinden. Ik was niet alleen mijn kind, maar ook Lucas voorgoed kwijt. Ik heb echt de grootste moeite gehad om mezelf een beetje terug te vinden hierna, en de plek waar dit alles gebeurd is daar kan ik ook nooit meer terug naartoe. Dat mijn menstruatie niet meer terug kwam daar had ik me bij neergelegd, ik had mezelf er enigszins van overtuigd dat ik gewoon vervroegd in de overgang was. Mijn kinderwens heb ik daar achter gelaten, ik heb daar niet eens meer over nagedacht sindsdien.
Zoals jullie weten heb ik het afgelopen halfjaar intens hard aan mijzelf gewerkt. Ik heb niet alleen mijn boek geschreven, ook heb ik mijn persoonlijke omgeving flink aangepakt om er voor te zorgen dat ik mij toch weer thuis kon voelen in het huis waar ik zo lang met Lucas gewoond heb. Het huis is flink opgeknapt, ik ben therapie gaan volgen, en heb enorm hard gewerkt om de laatste schulden die ik aan Lucas over hield af te gaan betalen. Sinds kort heb ik een bidprentje van Stefan in huis staan, dat ik zelf heb ontworpen. Ik heb lang gezocht naar bidprentjes van de drie mannen die destijds de enige mannen in mijn leven waren. Ook in die strijd heb ik me ontzettend buitengesloten gevoeld. Ik kon er eigenlijk nergens mee terecht, iedereen die ik vroeg om een prentje liet me zitten. Ook heb ik van hen alle drie geen afscheid kunnen nemen, noch ben ik op een uitvaart geweest. Ik kan je vertellen, dat voelt intens eenzaam. Alle drie hebben zij een belangrijke plek in mijn leven gehad, maar ik niet bij hun afscheid. Sterker nog, ik moest het telkens van een ander vernemen. De ene vond ik op facebook, de andere werd mij gebracht door degene met wie hij vreemdging. Soms vraag ik me wel eens af of mijn rol in hún leven dan zo klein was, dat ik niet noemenswaardig was toen zij het leven verlieten. Maar ik doe het op mijn eigen manier, de voor mij zo belangrijke bidprentjes heb ik uiteindelijk zelf maar ontworpen en laten maken. Bizar dat zij die destijds mijn hele leven waren, op die manier hun plekje in mijn huis moesten krijgen. Ik zou willen zeggen dat ik het niemand kwalijk neem, maar dat zou gelogen zijn. Het heeft me enorm veel verdriet gedaan dat er op geen enkel moment aan mij gedacht is.
Ik had deze week weer zo'n rare bui. Ik kon in niets mijn rust vinden, sliep slecht en was humeurig. Dat bleek uiteindelijk PMS, want na ruim twee jaar geen menstruatie te hebben gehad brak gisteren de hel weer los. Ik kan je zeggen, ik heb het niet gemist. Toch vraag ik me af, na twee jaar zo hard werken aan mijn eigen herstel of dit dan het moment is dat mijn lichaam weer begint te werken en uit de automatische piloot vechtmodus komt.
Hoe dan ook, nog iets minder als drie weken en dan wordt al mijn harde werk beloond. Ik heb de drukproeven gezien, ze zijn prachtig geworden en ik kan niet wachten tot ik mijn eerste eigen boek in handen heb. Ik vind het enorm spannend, want met de publicatie wordt een deel van mijn verleden letterlijk zwart op wit gezet en openbaar toegankelijk. In de hoop, dat de helse afgelopen twee jaar dan niet voor niets geweest zijn, en ik eindelijk een stukje verder kan gaan bouwen, aan mijn eigen geluk.
With love,
Esmee
Reactie plaatsen
Reacties