Weer een stapje verder

Vandaag ben ik eindelijk een flinke stap verder gekomen. Ik heb het doodeng gevonden, om steeds meer mensen te vertellen over mijn boek. Zoals ik in mijn vorig blog al schreef heb ik het een en ander geschrapt. Te heftige verhalen, dit keer niet alleen om Lucas en zijn nabestaanden te sparen maar vooral om mezelf te sparen. Sommige dingen hoort niet iedereen te weten.

Ik dacht het in het begin allemaal onder pseudoniem en anoniem te doen. Toch bleef er dan een gevoel over dat er iets miste. Stel dat mijn boek een succes zou worden, zou ik voor altijd de anonieme schrijver zijn. Ik ben een enorme binnenvetter, dus de mensen die dit boek gaan lezen en mij kennen die zullen vast wel eens schrikken. Ik heb deze dingen nooit gedeeld, uit bescherming voor Lucas. Ik wilde niet dat de buitenwereld wist hoe een klootzak hij kon zijn. Ik heb toen hij vermist was pas op de vijfde dag mijn familie ingelicht, terwijl ik al dagenlang onder hoogspanning in het leven stond. Ergens schaamde ik me, voor alles wat hij me aandeed. Anderzijds wilde ik ook niet dat mensen slecht over hem gingen denken. Maar soms is het tijd om het zwijgen te doorbreken.

Allereerst heb ik een oud klasgenoot gevraagd om mijn boek te lezen, ik vond dat echt doodeng. Haar reactie achteraf was ontzettend lief, en gaf voor mij de doorslag dat ik moest stoppen mezelf te schamen voor mijn verhaal. Het werden eerst een paar vriendinnen die dichtbij mij stonden, en wat familie. En naar mate de dagen vorderden heb ik toch besloten meer vrienden en vriendinnen te benaderen. Ik heb werkelijk waar geen enkele negatieve reactie gehad. Sterker nog, ik ben overladen met complimenten puur en alleen omdat ik de moed had mijn verhaal op te schrijven.

Meer dan dankbaar ben ik dat ik nu kan zeggen dat ik de vereiste aantal e-mailadressen van de uitgever behaald heb. Dat betekend dat de lancering van "Littekens in het stucwerk" op 4 september definitief door gaat. Ik heb voldaan aan alle vereisten. Ik ben lang bang geweest dat ik de e-mailadressen voor de promotiemail nooit bijeen zou krijgen. Ik ben best een einzelgänger, ik ben graag alleen en lekker in mijn eigen wereldje. Ik kan niet uitleggen waarom, maar in mijn eentje krijg ik het meeste voor elkaar. Geen afleiding, geen bemoeienissen. Toch ben ik voor mijn gevoel zwaar buiten mijn comfortzone gegaan, door alle mensen die inmiddels op de mailinglijst staan. Maar wat ben ik intens trots op mezelf, het was een succes en het is mij gelukt!

Nogmaals, weet je wie ik ben en wil je erover praten? Dan ben je altijd welkom. Ook als je ondanks dat alle namen, data en woonplaatsen zijn geanonimiseerd, mij herkend hebt: spreek me gerust aan. Ik ben altijd bereid erover te praten. Doe dat bij voorkeur via een mailtje of een appje, dan kan ik rustig de tijd nemen om na te denken hoe ik wil antwoorden. Dank je wel.

with love,

Esmee