We zijn inmiddels bijna een halfjaar verder. Het boek dat ik jaren wilde schrijven, en uiteindelijk vanaf mijn verjaardag in vier dagen schreef heeft inmiddels een naam en een prachtige cover gekregen, waarvoor enorm veel dank aan Mara en Lisanne van Boekscout. Jullie hebben van iets wat ooit enkel een pijnlijk verleden was een prachtig monument van mijn grenzeloze liefde gemaakt. Daar waar ik dacht alles al te weten ben ik door Boekscout aan de slag gezet met mijn eigen tekst. Iets waar ik in het begin tegen op zag, maar wat is het prachtig geworden. Enorm leerzaam en ergens maar goed ook, want ik ga jullie allemaal eerlijk toegeven: ik heb een aantal feitjes geschrapt die het voor mij te erg maakten. Ik heb mijn eigen boek van het begin af aan inmiddels misschien wel twintig keer gelezen, en mezelf bij elk hoofdstuk afgevraagd of dit was wat ik wilde. Dat is nou het voordeel van zelf alle foutjes eruit halen, zo kun je nog eens voelen of je volledig achter je eigen tekst staat.
Ondanks dat wij in 2026 wederom veel ellende op ons bord kregen, is dit wel een jaar waar ik altijd trots op zal blijven. Dit jaar heb ik het geflikt, ik heb ons verhaal weten te verwoorden op een manier die voor iedereen toegankelijk is. Ook heb ik, met dank aan de toestemming van partner S., mijn boek mogen opdragen aan iemand die wij dit jaar verloren zijn, maar die voor ons heel belangrijk geweest is. Haar prachtige karakter gaf mij telkens als ik twijfelde toch weer net dat zetje dat ik nodig had om door te gaan. Om het niet te laten bij een onaf manuscript, maar echt alles op alles te zetten voor publicatie. Want delen, lieve mensen, is een essentieel onderdeel van helen. Ooit wist alleen mijn partner dat ik dit verhaal op schrift gezet had, maar vlak voor het overlijden van mijn unbiological sister heb ik dit met een aantal mensen gedeeld. En dat moment heb ik in mijn hoofd zo vaak herhaald, dat het mij daadwerkelijk op het punt bracht om dit te delen. Inmiddels kan ik zeggen, dat ik apentrots ben op mezelf.
Omdat het een ontzettend rauw verhaal is, houd ik mij wel bij mijn pseudoniem. Niet alleen om mezelf, maar vooral om de nabestaanden van Lucas te beschermen. Zij verdienen rust, en ik wil je dan ook vragen als je mij of ons verhaal herkend hebt om mijn pseudoniem te respecteren. Ik ben altijd bereid om met je te praten erover, maar ik wens absolute rust voor iedereen die Lucas achterliet. Want dat hebben zij meer dan verdiend, per slot van rekening waren zij de fundering onder ons bestaan. Zonder hen, was er geen wij. Daarvoor mijn eeuwige dankbaarheid.
With love,
Esmee
Maak jouw eigen website met JouwWeb